- Strona główna
- » Blog
- » Jak rozpoznawałam wyzwalacze...
Blog
Jak rozpoznawałam wyzwalacze migreny – moja historia

Zanim zaczęłam szukać możliwych wyzwalaczy migreny, przez lata nie wiedziałam nawet, że na nią choruję. Bóle głowy towarzyszyły mi od dzieciństwa. Początkowo nie były tak dotkliwe jak te, których doświadczałam później. Najczęściej słyszałam, że to stres, dojrzewanie albo zmęczenie.
Bóle głowy w mojej rodzinie
Z dzieciństwa szczególnie pamiętam niedziele, które tata często przesypiał z powodu bólu głowy. Leżał wtedy z szalikiem owiniętym wokół głowy. Przyjmował kolejne tabletki, a ja dziwiłam się, że nie przynoszą mu ulgi.
Wiele lat później dowiedziałam się, że bóle głowy miała również moja babcia ze strony taty.
Dopiero z czasem zrozumiałam, że patrzyłam na swoją przyszłość.

Życie w obawie przed kolejnym napadem
Gdy studiowałam, żyłam w ciągłym napięciu. Nie dlatego, że egzaminy były trudne. Bałam się jednego – że migrena dopadnie mnie właśnie w dniu egzaminu i nie będę w stanie do niego podejść.
Jak miałam wytłumaczyć komuś, kto nigdy tego nie doświadczył, czym naprawdę jest migrena? Że to nie jest zwykły ból głowy. Że to coś, co odbiera Ci kontrolę – nad ciałem, dniem, sobą. Że nie możesz myśleć. Jeść. Mówić. Patrzeć.
Kiedy mówiłam, że „boli mnie głowa”, często spotykałam się z obojętnością albo pobłażliwym uśmiechem. „To tylko głowa” – słyszałam. Tylko że migrena potrafiła zabrać mi wiele godzin z życia, niezależnie od tego, jak ważny był dla mnie dany dzień.
Migrena, która nie odpuszcza
Najtrudniejsze były napady, które nie ustępowały przez trzy doby. Znikał rytm dnia, poczucie czasu – i nadzieja, że ból wreszcie minie.
Tryptany przynosiły chwilową ulgę – jakby ktoś uchylił okno w dusznym pomieszczeniu. Nagle wracałam do świata – na krótko. Ale to była tylko pauza. Ból ustępował, po czym wracał. Czasem o czwartej nad ranem. Budził mnie bez ostrzeżenia, a przez ułamek sekundy miałam nadzieję, że to tylko sen.
Pamiętam szczególnie jeden dzień. Nowy Rok. Przywitał mnie migreną – obustronnym, pulsującym bólem i wymiotami. Sięgnęłam po tryptan. Nic. Wypiłam trochę wody – znów wymioty. Nie miałam siły wstać z łóżka. Każdy ruch potęgował cierpienie. Ból był świdrujący, wszechobecny, paraliżujący.
Leki się skończyły. Apteki – zamknięte. Pojechałam na pogotowie, ostatnia nadzieja na ulgę. Lekarz spojrzał na mnie ze współczuciem i podał zastrzyk przeciwbólowy. Niestety, również on nie przyniósł ulgi.
Wróciłam do domu. Położyłam się i zasnęłam z bólem. Zmęczona nie tylko chorobą, ale też bezradnością.
Wtedy zrozumiałam, że nie chcę już tylko przeczekiwać kolejnych napadów. Chcę odzyskać wpływ. Zrozumieć, co wywołuje migrenę – i w końcu przestać się jej bać.
O swoich doświadczeniach z farmakoterapią opowiedziałam szerzej w artykule „Leczenie migreny – moja historia walki, prób i nadziei”.

Jak zaczęłam szukać wyzwalaczy migreny
Zaczęłam prowadzić dzienniczek migreny. Zapisywałam każdy ból głowy, również ten łagodniejszy, i wszystkie przyjmowane leki. Notowałam, co jadłam, jak spałam i co mnie stresowało. Bóle głowy zdarzały się często, więc przyjmowałam sporo leków przeciwbólowych. Średnio miałam trzy napady migreny w miesiącu, ale zdarzały się trudniejsze miesiące – z czterema, a nawet sześcioma napadami. Tryptany przyjmowałam podczas napadów migreny.
Kiedy poznałam listę potencjalnych wyzwalaczy migreny, zwróciłam uwagę na produkty, których wcześniej w ogóle nie podejrzewałam. Czekolada, pomarańcze, żółte sery, orzechy. Jadłam je, nie łącząc ich z późniejszym bólem głowy. Postanowiłam sprawdzić je po kolei. Odstawiałam jeden produkt, a później znów go jadłam, nie zmieniając reszty posiłków. Jedna próba mi nie wystarczała. Powtarzałam ją kilka razy.
Ból głowy, który wiązałam z konkretnym produktem, zwykle pojawiał się dopiero następnego dnia. Nie wszystkie orzechy działały jednak na mnie tak samo. Po orzechach ziemnych bolała mnie głowa, pozostałe mogłam jeść bez takich dolegliwości.
Z winem było jeszcze inaczej. Jeden kieliszek wytrawnego wina wystarczał, żeby następnego dnia pojawiła się migrena. Za każdym razem kończyło się to sięgnięciem po tryptan.
Migrena nadal wracała. Nie zniknęły też łagodniejsze bóle głowy. Wiedziałam jednak, po których produktach ból powtarzał się u mnie, i mogłam ich unikać.
Dlaczego pilnowałam snu i pór posiłków
Po nieprzespanej nocy pojawiała się migrena i musiałam sięgnąć po tryptan. Ale zbyt długi sen w weekend też kończył się napadem. Moje optimum? Dokładnie osiem godzin. Ani mniej, ani więcej.
Jadłam cztery posiłki dziennie, o stałych porach. Przygotowywałam je wcześniej i pakowałam do pudełek, żeby zawsze mieć coś pod ręką. Głód był dla mnie sygnałem alarmowym. Nie chciałam czekać, aż się pojawi – musiałam być o krok przed bólem.
Pszenica i nabiał – kolejny etap moich poszukiwań
Pszenicą zainteresowałam się później, gdy nadal szukałam informacji o migrenie. Postanowiłam ją odstawić. I zauważyłam, że napadów było mniej. Nie zrezygnowałam jednak z chleba żytniego – nadal dobrze mi służył. Nie była to więc dieta bezglutenowa.
Na co dzień jadłam głównie produkty nieprzetworzone, ale sprawdzałam też obecność pszenicy w składach innych produktów. Zaskoczyło mnie, że można ją znaleźć nawet w niektórych czekoladach. Trudniej było podczas jedzenia poza domem. W restauracjach nie zawsze udawało mi się znaleźć danie bez pszenicy.
Po mleku i jego przetworach miewałam nudności. Zdecydowałam się więc wykluczyć również nabiał.
Wtedy zauważyłam największą zmianę. Wcześniej miałam średnio trzy napady migreny w miesiącu. Później zdarzał się jeden, a czasami przez cały miesiąc nie miałam żadnego. Dla mnie był to przełom.
W tym samym okresie więcej się ruszałam i szukałam sposobów radzenia sobie ze stresem. Nie potrafię więc powiedzieć, co miało największy wpływ na poprawę.
W osobnym artykule „Dieta na migrenę – co jeść i czego unikać?” przyglądam się temu, co na temat eliminacji produktów i innych zmian żywieniowych mówią badania.
Migrena już nie rządzi moim życiem
Dziś napady migreny zdarzają mi się znacznie rzadziej. Pamiętam jednak trzy doby nieustępującego bólu i obawę, że kolejny napad nie pozwoli mi podejść do egzaminu.
Nie znalazłam jednej przyczyny wszystkich swoich napadów. Lepiej jednak poznałam własne reakcje i nauczyłam się uwzględniać je w codziennym życiu. Nie muszę już podporządkowywać migrenie całego życia.
O autorce
dr n. chem. Jolanta Flejszar-Olszewska, dietetyk kliniczny
Piszę o żywieniu, zdrowiu metabolicznym i stylu życia. Opieram się na aktualnej wiedzy medycznej i dietetycznej, a doświadczenie migreny nauczyło mnie, jak ważne jest szersze spojrzenie na zdrowie – nie tylko przez pryzmat jednej porady, jednego wyniku badania czy samego jadłospisu.
Ostatnia aktualizacja: 18 listopada 2026 r.
Pobierz bezpłatnego e-booka
„Odporność - gdzie szukać jej wzmocnienia?”
